Veel van onze klanten zijn begonnen vragend in het verleden de week of de wereld voor stagflation leidt. Wij hebben geantwoord dat dit volledig niet kan worden uitgesloten. Het globale monetaire beleid was ongebruikelijk gemakkelijk bij het begin van deze toename (2002-2006) en dit hielp tot een zeer brede toename leiden waarin de goederen en de nieuwe markten, in het bijzonder, sterk zijn geweest. De wereldeconomie flirt nu ook met de grenzen van capaciteit, zowel in termen van goederen als arbeid - en in de rijke landen. De werkloosheid in het gebied van OESO is nu laag bij een twintig-jaar. Men kan comfort van het feit dat trekken de inflatie laag blijft, worden de inflatieverwachtingen "goed verankerd" en de lage werkloosheid heeft slechts in een paar plaatsen geleid tot een merkbare stijgende druk op lonen. Maar het zou misschien onverstandig zich volledig om bij de deze analyse zijn te baseren. Zover terug als in 1999, merkte BIB op dat de "aanbiedingsverhouding" duidelijk in bijna alle landen sinds de jaren '70 en de jaren '80 was toegenomen. De aanbiedingsverhouding drukt uit door hoeveel werkloosheid moet stijgen om inflatie door 1% te verminderen. Met andere woorden, is de inflatie trager geworden. Het neemt langzamer tijdens een toename toe dan het in de oude stagflation tijd van de jaren '70 deed. Is maar flipside van het muntstuk toen niet dat het duur en moeilijk kan zijn om inflatie te verlagen als het te hoog wordt? Dit is de vraag dat de centrale banken in landen met zeer strakke arbeidsmarkten, zoals IJsland, Noorwegen en de V.S., moeten vragen. In de V.S., is de inflatie langzaam op over een aantal jaren gekropen, en een recessie zou waarschijnlijk vereist worden om een significante daling te veroorzaken. Als de economie zich van de V.S. van de huidige vertraging terugtrekt, zal de Federale Reserve worden gedwongen om tot deze recessie (in 2008?) te leiden en wij zullen opnieuw veel bespreking van stagflation horen.